Power! Attitude!
Power! Attitude!
Commentaar van de jury, week 1
“We zien niet echt die power.”
“Je hebt een mooie kop, maar een lege uitstraling.”
“Je bent door naar de volgende ronde, maar je zult hard aan die attitude moeten werken.”
“Zo, Godelief. Gefeliciteerd!”
De verslaggeefster heeft vuurrood haar en bijna even rode lippen. Het vormt een vreemd contrast met haar zonnebankbruine huid. Je zou toch denken dat een modejournaliste beter weet, denk ik bij mezelf. Ik weet ook niet waarmee ze me zou moeten feliciteren. Ik ben er tenslotte uit gegooid. Ik trek één wenkbrauw op. “Je bent vijfde geworden,” zegt de verslaggeefster. “Dat is netjes, hoor. We doen altijd een interviewtje met iedereen die eruit gaat, en vanaf de vijfde zie je toch altijd wel een verschil.”
Dit moet ik blijkbaar als een compliment opvatten. Ze probeert me te paaien, zodat ze me straks gemakkelijk de verkeerde antwoorden kan ontlokken. In de afgelopen paar weken ben ik jaren ouder geworden. Ik weet nu hoe het werkt.
We gaan zitten, ze stelt zich voor als Tanja en bestelt voor ons allebei een Spa blauw. Ik geloof niet dat ik zin heb in leidingwater, maar blijkbaar heb ik weinig keus. Tanja glimlacht naar me. “Ja, ik weet het inmiddels wel, hoor. Modellen, altijd een spaatje.” Voor het eerst doe ik mijn mond open. “Ik had eigenlijk liever een warme chocomel met slagroom gewild. Ik mag nu toch weer alles eten.” Tanja lacht geforceerd. “Zullen we maar beginnen?”
Commentaar van de jury, week 2
“Die power heb je nog steeds niet.”
“Meid, het lijkt wel alsof het kleinste beetje emotie bij jou uit je ténen moet komen. Als je nou kijkt naar die andere dames, bij hen gaat het vanzelf. Waarom is dat voor jou nou zo moeilijk?”
“Je foto’s zijn prachtig, maar ik zíe verder niks.”
“Goed, Godelief. Wat was je eerste gedachte toen je hoorde dat je Topmodel Battle moest verlaten?”
“Godzijdank.”
“Godzijdank?”
“Ja. Ik was het nogal zat om continu te moeten horen dat ik geen persoonlijkheid had. Dat is namelijk niet echt bevorderlijk voor je zelfvertrouwen.”
“Je had dus problemen met het commentaar van de jury?”
“Nou ja, wat ik al zei. Het is de bedoeling dat zij zeggen wat ze denken, maar het is niet echt leuk om te horen.”
“Maar als jij dat zo vervelend vond, waarom ben je dan niet uit jezelf opgestapt?”
“Ik denk dat ik daar te weinig power voor heb.”
Tanja kijkt me een beetje verward aan en bladert door haar blocnote. Volgende vraag. Ik heb gisteren de interviews met Angelique en Shira gelezen. Ze heeft gewoon een set standaardvragen die we allemaal moeten beantwoorden.
“Wat vond je het mooiste moment uit jouw Topmodel Battle-tijd?”
“Het uitzicht vanuit het vliegtuig. Ik had nog nooit gevlogen. Toen we boven de wolken vlogen, en toen over de alpen… dat was echt fantastisch. Vooral de terugreis.”
“En van de ervaringen die specifiek met het modellenwerk te maken hadden?”
“De shoot met de tijger. Dat beest was zó lief. Hij begon aan mijn handen te likken, net een klein poesje. Ik begrijp niet waarom de andere meiden zo bang voor ‘m waren.”
Commentaar van de jury, week 3
“Het lijkt wel alsof je onze waarschuwingen negeert.”
“We willen meer van jóu zien.”
“Je komt koud en leeg over. Je bent mooi en daarom mag je door, maar ik zou je zo niet inhuren.”
“Wat vond je het zwaarst aan Topmodel Battle?”
“Eh, nou, alles.”
“Kun je iets specifieker zijn?”
“Nou ja, stel het je maar eens voor. Je zit in een wespennest met negen andere meiden die allemaal minstens zo mooi zijn. Als je een handje chips eet, krijg je negen afkeurende blikken. Er loopt voortdurend een cameraploeg achter je aan. Ze zeggen “dit is mooie televisie, jongens, ga door!” als iemand zich ellendig voelt. En dan krijg je ook nog eens iedere week te horen dat je geen persoonlijkheid hebt.”
“Waarom trek je je dat jurycommentaar zo aan?”
“Hoe zou jij je voelen als ze zoiets over jou zeiden?”
Commentaar van de jury, week 4
“Je lijkt wel een pop. Een mooie pop, maar toch.”
“Ik zou je wel door elkaar willen rammelen. Waar is nou toch die persoonlijkheid, Godelief?”
“Power zeg ik, power! Attitude! Godelief, je begrijpt toch wel dat we je alléén door laten gaan op vóórwaarde dat we deze week meer jóu zien, meer van de méns achter dat mooie meisje?”
Tanja steekt een sigaret op. Ze blaast de rook net naast mijn gezicht en slaat maar weer eens een blaadje van haar schrijfblok om. Niet dat ze iets hoeft op te schrijven, een bandrecordertje loopt mee om alles op te nemen wat ik zeg. Over een paar weken zal ik het teruglezen als een gelikt interviewtje waar de dingen die niet in het plaatje passen, zijn uitgefilterd.
“Wie zul je het meest missen uit het huis?”
“Missen? Waarom zou ik die mensen missen? Ik ken ze amper.”
“Godelief, alsjeblieft.”
“Ik meen het. Ik kan niet echt zeggen dat ik een band met die meiden heb gekregen. Misschien heeft het te maken met mijn algehele gebrek aan persoonlijkheid. Misschien willen ze niet bevriend zijn met een mooie pop.”
“Goed. En met wie had je het meeste moeite?”
“Met Camilla. Ik hoop dat ze zelf ook wel begrijpt waarom, maar ik vrees van niet.”
“Kun je wat specifieker zijn?”
“Kijk maar eens naar het programma.”
Commentaar van de jury, week 5
“We hebben het al te vaak gezegd. Je hebt totaal geen persoonlijkheid.”
“Het lijkt op die foto wel alsof je… niemand bent.”
“We geven je nog één kans. Maar op vóórwaarde dat je echt gaat knállen deze week.”
“Wie denk je dat Topmodel Battle gaat winnen?”
“Camilla.”
“Waarom?”
“Likken naar boven, trappen naar onder. Hoewel, op die manier zou eigenlijk iedereen nog wel kunnen winnen. Maar ik denk dat Camilla het liefst likt en het hardst trapt.”
Vermoeide zucht. “Is er nog iets dat je kwijt wilt?”
“Ja. Warme chocolademelk met slagroom is ontzettend lekker. Chips met barbecue-ham-smaak trouwens ook. En Ben & Jerry’s. Nu wil je zeker ook weten welke smaak? Chunky Monkey. Ik raad alle modellen aan om daar eens een hele bak van leeg te eten.”
Commentaar van de jury, week 6.
“Ik denk dat ik voor ons allemaal spreek als ik zeg: ik geef het op.”
“Er is gewoon geen greintje power uit jou te krijgen.”
“Het is ontzettend zonde, want je zou een fantastisch model kunnen zijn. Maar je mist gewoon die persoonlijkheid.”
Tanja klapt haar blocnote dicht, drukt op het stopknopje van haar bandrecorder, drukt haar sigaret uit, kijkt me aan. “Ik begrijp het niet. Ik begrijp er echt helemaal niks van.”
Commentaar van de jury, week 1
“We zien niet echt die power.”
“Je hebt een mooie kop, maar een lege uitstraling.”
“Je bent door naar de volgende ronde, maar je zult hard aan die attitude moeten werken.”
“Zo, Godelief. Gefeliciteerd!”
De verslaggeefster heeft vuurrood haar en bijna even rode lippen. Het vormt een vreemd contrast met haar zonnebankbruine huid. Je zou toch denken dat een modejournaliste beter weet, denk ik bij mezelf. Ik weet ook niet waarmee ze me zou moeten feliciteren. Ik ben er tenslotte uit gegooid. Ik trek één wenkbrauw op. “Je bent vijfde geworden,” zegt de verslaggeefster. “Dat is netjes, hoor. We doen altijd een interviewtje met iedereen die eruit gaat, en vanaf de vijfde zie je toch altijd wel een verschil.”
Dit moet ik blijkbaar als een compliment opvatten. Ze probeert me te paaien, zodat ze me straks gemakkelijk de verkeerde antwoorden kan ontlokken. In de afgelopen paar weken ben ik jaren ouder geworden. Ik weet nu hoe het werkt.
We gaan zitten, ze stelt zich voor als Tanja en bestelt voor ons allebei een Spa blauw. Ik geloof niet dat ik zin heb in leidingwater, maar blijkbaar heb ik weinig keus. Tanja glimlacht naar me. “Ja, ik weet het inmiddels wel, hoor. Modellen, altijd een spaatje.” Voor het eerst doe ik mijn mond open. “Ik had eigenlijk liever een warme chocomel met slagroom gewild. Ik mag nu toch weer alles eten.” Tanja lacht geforceerd. “Zullen we maar beginnen?”
Commentaar van de jury, week 2
“Die power heb je nog steeds niet.”
“Meid, het lijkt wel alsof het kleinste beetje emotie bij jou uit je ténen moet komen. Als je nou kijkt naar die andere dames, bij hen gaat het vanzelf. Waarom is dat voor jou nou zo moeilijk?”
“Je foto’s zijn prachtig, maar ik zíe verder niks.”
“Goed, Godelief. Wat was je eerste gedachte toen je hoorde dat je Topmodel Battle moest verlaten?”
“Godzijdank.”
“Godzijdank?”
“Ja. Ik was het nogal zat om continu te moeten horen dat ik geen persoonlijkheid had. Dat is namelijk niet echt bevorderlijk voor je zelfvertrouwen.”
“Je had dus problemen met het commentaar van de jury?”
“Nou ja, wat ik al zei. Het is de bedoeling dat zij zeggen wat ze denken, maar het is niet echt leuk om te horen.”
“Maar als jij dat zo vervelend vond, waarom ben je dan niet uit jezelf opgestapt?”
“Ik denk dat ik daar te weinig power voor heb.”
Tanja kijkt me een beetje verward aan en bladert door haar blocnote. Volgende vraag. Ik heb gisteren de interviews met Angelique en Shira gelezen. Ze heeft gewoon een set standaardvragen die we allemaal moeten beantwoorden.
“Wat vond je het mooiste moment uit jouw Topmodel Battle-tijd?”
“Het uitzicht vanuit het vliegtuig. Ik had nog nooit gevlogen. Toen we boven de wolken vlogen, en toen over de alpen… dat was echt fantastisch. Vooral de terugreis.”
“En van de ervaringen die specifiek met het modellenwerk te maken hadden?”
“De shoot met de tijger. Dat beest was zó lief. Hij begon aan mijn handen te likken, net een klein poesje. Ik begrijp niet waarom de andere meiden zo bang voor ‘m waren.”
Commentaar van de jury, week 3
“Het lijkt wel alsof je onze waarschuwingen negeert.”
“We willen meer van jóu zien.”
“Je komt koud en leeg over. Je bent mooi en daarom mag je door, maar ik zou je zo niet inhuren.”
“Wat vond je het zwaarst aan Topmodel Battle?”
“Eh, nou, alles.”
“Kun je iets specifieker zijn?”
“Nou ja, stel het je maar eens voor. Je zit in een wespennest met negen andere meiden die allemaal minstens zo mooi zijn. Als je een handje chips eet, krijg je negen afkeurende blikken. Er loopt voortdurend een cameraploeg achter je aan. Ze zeggen “dit is mooie televisie, jongens, ga door!” als iemand zich ellendig voelt. En dan krijg je ook nog eens iedere week te horen dat je geen persoonlijkheid hebt.”
“Waarom trek je je dat jurycommentaar zo aan?”
“Hoe zou jij je voelen als ze zoiets over jou zeiden?”
Commentaar van de jury, week 4
“Je lijkt wel een pop. Een mooie pop, maar toch.”
“Ik zou je wel door elkaar willen rammelen. Waar is nou toch die persoonlijkheid, Godelief?”
“Power zeg ik, power! Attitude! Godelief, je begrijpt toch wel dat we je alléén door laten gaan op vóórwaarde dat we deze week meer jóu zien, meer van de méns achter dat mooie meisje?”
Tanja steekt een sigaret op. Ze blaast de rook net naast mijn gezicht en slaat maar weer eens een blaadje van haar schrijfblok om. Niet dat ze iets hoeft op te schrijven, een bandrecordertje loopt mee om alles op te nemen wat ik zeg. Over een paar weken zal ik het teruglezen als een gelikt interviewtje waar de dingen die niet in het plaatje passen, zijn uitgefilterd.
“Wie zul je het meest missen uit het huis?”
“Missen? Waarom zou ik die mensen missen? Ik ken ze amper.”
“Godelief, alsjeblieft.”
“Ik meen het. Ik kan niet echt zeggen dat ik een band met die meiden heb gekregen. Misschien heeft het te maken met mijn algehele gebrek aan persoonlijkheid. Misschien willen ze niet bevriend zijn met een mooie pop.”
“Goed. En met wie had je het meeste moeite?”
“Met Camilla. Ik hoop dat ze zelf ook wel begrijpt waarom, maar ik vrees van niet.”
“Kun je wat specifieker zijn?”
“Kijk maar eens naar het programma.”
Commentaar van de jury, week 5
“We hebben het al te vaak gezegd. Je hebt totaal geen persoonlijkheid.”
“Het lijkt op die foto wel alsof je… niemand bent.”
“We geven je nog één kans. Maar op vóórwaarde dat je echt gaat knállen deze week.”
“Wie denk je dat Topmodel Battle gaat winnen?”
“Camilla.”
“Waarom?”
“Likken naar boven, trappen naar onder. Hoewel, op die manier zou eigenlijk iedereen nog wel kunnen winnen. Maar ik denk dat Camilla het liefst likt en het hardst trapt.”
Vermoeide zucht. “Is er nog iets dat je kwijt wilt?”
“Ja. Warme chocolademelk met slagroom is ontzettend lekker. Chips met barbecue-ham-smaak trouwens ook. En Ben & Jerry’s. Nu wil je zeker ook weten welke smaak? Chunky Monkey. Ik raad alle modellen aan om daar eens een hele bak van leeg te eten.”
Commentaar van de jury, week 6.
“Ik denk dat ik voor ons allemaal spreek als ik zeg: ik geef het op.”
“Er is gewoon geen greintje power uit jou te krijgen.”
“Het is ontzettend zonde, want je zou een fantastisch model kunnen zijn. Maar je mist gewoon die persoonlijkheid.”
Tanja klapt haar blocnote dicht, drukt op het stopknopje van haar bandrecorder, drukt haar sigaret uit, kijkt me aan. “Ik begrijp het niet. Ik begrijp er echt helemaal niks van.”
posted by Eline @ 2:09 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home