Verjaardag

Het is schemerig en warm op het terras. De zon is net onder gegaan. De lange zomeravond begint over te gaan in een zwoele zomernacht.
Paul is even naar de wc en Agnes geniet van de stilte. Ze neemt een trekje van haar sigaret. Bedachtzaam blaast ze de rook uit. Twintig, denkt ze bij zichzelf. Ik ga mijn eerste nacht als twintigjarige in. Ze leunt achterover en sluit even haar ogen. Ze hoopt dat Paul op zijn weg naar de wc weer eens één van zijn vele kennissen tegenkomt, zodat hij wat langer wegblijft. Ze wil alleen zijn. Al is het maar voor een paar minuutjes. De hele avond hebben ze zitten praten. Ze merkt dat ze haar eerste nacht als twintigjarige eigenlijk het liefst alleen door wil brengen, in haar eigen bed. Geen geknuffel, geen gevrij, geen lieve gefluisterde woordjes. Gewoon rust. Rust van Paul en de rest van de wereld.
Plotseling begint haar hart sneller te kloppen. Daar loopt hij. Langs het terras loopt de jongen waar ze vier jaar geleden zo verschrikkelijk verliefd op was. Hij ziet er nog akelig hetzelfde uit. Dezelfde lichtblonde krullen, dezelfde volle lippen, misschien zelfs nog steeds hetzelfde shirt. Ja. Ze zou zweren dat hij dit shirt ook aanhad toen ze hem had uitgenodigd voor haar verjaardagsfeestje, vandaag precies vier jaar geleden. Het verjaardagsfeestje dat ze toen gaf, samen met twee vriendinnen. Waar ze zich zo ontzettend op verheugd had, en waar ze zich zo ontzettend voor had opgetut. Het verjaardagsfeestje dat uiteindelijk de laatste keer zou zijn dat ze hem zag.

Het was schemerig en warm in de kamer. Ze zaten naast elkaar. Ze praatten over huiswerk.
Agnes keek naar zijn wang. Daar hadden haar lippen hem geraakt, twee uur geleden, toen hij binnenkwam.Twee keer op zijn linkerwang en één keer op zijn rechter. Hij had haar beleefd een hand willen geven, afstandelijk als altijd.
,,Gefeliciteerd,” zei hij. Weet je wel wanneer ik echt jarig ben? dacht ze. Ze pakte zijn hand en trok hem naar zich toe. Ze zag zijn verbaasde gezicht snel naar haar toekomen. Ze sloot haar ogen. Tuitte haar lippen. Ze had al zoveel jongens gekust vanavond en nu stond ze er pas bij stil wat ze eigenlijk elke keer deed.
Zijn wangen waren koel. Hij rook naar buiten. Naar fietsen. Naar wind. Zij zou wel naar feest en parfum ruiken. Ze wist dat haar wangen warm waren. Ze voelde zijn lippen er langs strijken. Ze wilde hem niet loslaten.
Ze liet hem los. Beleefd deed ze een stapje naar achteren.
,,Ik heb voor jou ook nog wat,” zei hij, en hij groef in zijn binnenzak. Ook, dacht ze. Zag hij haar kussen als een soort cadeautje?
Hij gaf haar een envelop. Er stond geen naam op. Hij had er vast nog twee, één voor Nienke en één voor Myrthe. Als een van hen hem had binnengelaten had zij deze envelop gekregen, en deze zoen. Het gaf haar een leeg gevoel. Betekende ze zo weinig voor hem?
Haar vingers trilden licht toen ze de envelop openmaakte. Ze hoopte dat hij het niet zag. Er zat een briefje van vijf euro in. Het was ooit helemaal verkreukeld geweest, maar hij moest het gladgestreken hebben voor hij het in de envelop gedaan had.
Ze voelde zich opgelaten nu hij haar geld gegeven had. Ze had op een cadeautje gehoopt, al was maar een boekenbon. Op de een of andere manier voelde ze zich goedkoop. Ze wilde geen geld. Niet van hem.
Ze wapperde onhandig met het briefje. ,,Ik zal er iets leuks mee doen,” beloofde ze lachend.
Het gaat op de grote hoop, dacht ze, met het al andere geld dat ik vanavond krijg. Je betaalt mee aan de cd die ik ga kopen. Dat is alles. Ik zal waarschijnlijk niet eens aan jou denken als ik die cd draai.
Dat was twee uur geleden geweest. Twee woelige uren, waarin ze nog meer mensen had gezoend en nog meer cadeautjes en geld gekregen had. Hij en Fabian hadden zitten gooien met snoepjes die Myrthe die middag zorgzaam in een schaal op tafel had gezet, tot Nienke had gezegd dat ze op moesten houden. Hij had voor de televisie gehangen en voetbal gekeken. Hij had haar schutterig gevraagd hoeveel mensen ze hadden uitgenodigd, maar nauwelijks geluisterd naar haar antwoord. Ze had het gevoel dat hij op school veel leuker was.
En nu zaten ze dus naast elkaar, en voerden ze een houterig gesprek over huiswerk. ,,Heb jij Latijn al af?” vroeg ze hem.
,,Nee,” zei hij.
,,Ik half,” zei ze.
,,Mail het effe,” grijnsde hij.
,,Mooi niet,” zei ze. Ze kreeg een idee. ,,Ik heb stukje 1 al af,” zei ze. ,,Als ik die nou naar jou mail, en jij mailt 2 naar mij?”
,,Nee,” zei hij.
Zo simpel was het dus. Gewoon nee. Niets meer, niets minder. Hij zag ineens iets heel interessants aan de andere kant van de kamer. Zonder iets te zeggen liep ze weg. Ze moest iets drinken. Iets sterks. Ze schonk Martini in een plastic bekertje. Terwijl ze ervan nipte liep ze terug naar de jongens. Fabian was op haar plaats gaan zitten. Ze kon er duidelijk niet meer bij. ,,Oh,” zei ze.
,,Ja,” zei hij. Hij lachte. Het was geen aardige lach zoals anders. Jammer, meisje, zeiden zijn ogen.
Ze draaide zich om en liep weg, de houten trap af, naar het soutterrain, waar de muziek zo hard mogelijk stond. Toen ze na een tijdje weer boven kwam, was hij er niet meer. Ze vroeg aan iemand waar hij was. Hij was weggegaan, hoorde ze. Ze knikte.
Ze was blij toen iedereen naar huis was. Eigenlijk wilde ze zelf ook het liefst naar huis. Ze wilde alleen zijn. Ze wilde hier niet bij Nienke blijven logeren. Ze wilde in haar eigen bed liggen en bedenken waar het was misgegaan.
Haar eerste échte zoen zou hij haar in elk geval nooit geven.

Na de zomervakantie was hij opeens van school. Verhuisd, blijkbaar. Het feestje voor haar zestiende verjaardag was de laatste keer dat ze hem zag. Tot nu toe, dan.
Hij ziet haar ook. Hij staat stil. Hij komt naar haar toe. ,,Hé, hallo,” zegt hij.
,,Hoi,” zegt ze. ,,Lang geleden.”
,,Zeg dat wel.”
,,Hoe gaat het?”
,,Goed hoor, met jou?”
,,Ook goed. Vier mijn verjaardag.”
,,Oh, gefeliciteerd.”
Een hand op haar schouder. Paul. ,,Zullen we gaan, schat?”
Ze knikt. ,,Ja. We gaan.” Ze kijkt naar hem. ,,Nou, dag,” zegt hij. ,,Dag,” zegt ze, terwijl ze haar sigaret uitdrukt. Als ze opkijkt, is hij verdwenen.
Paul slaat zijn arm om haar heen. ,,Wie was dat?” vraagt hij. Ze haalt haar schouders op. ,,Oh, niemand. Van vroeger.”
Paul wil haar duidelijk naar zijn huis koersen, maar Agnes maakt zich los uit zijn greep. Zegt dat ze het een leuke avond vond, maar dat ze nu alleen wil zijn. Belooft hem morgen te bellen. Laat hem beteuterd achter en loopt alleen de avond in. Misschien wordt vannacht niet haar eerste nacht als twintigjarige, maar nog één laatste nacht als negentienjarige. Nog één keer zwijmelen over degene die ze nooit kon krijgen. En dan morgen volwassen wakker worden.

Zandvoort en Terschelling

Een vakantieverhaal

Zaterdag
Jelle zat wijdbeens op het rieten matje voor zijn tent en nam een grote slok van zijn bier. Hij zuchtte en staarde voor zich uit. ,,Jelle, man, waar blijf je nou?” hoorde hij zijn vriend Dennis vanuit de douchteruimte roepen. ,,We gaan dames oppikken vanavond! Je moet wel een beetje goed voor de dag komen!” Jelle hees zich overeind en liep naar de douches. Zijn drie vrienden stonden ijverig gel en wax in hun haar te smeren. ,,Mag ik je er even aan herinneren dat ik een vriendin heb?” zei hij koeltjes. Dennis zette de tube gel neer op de metalen wasbak en kreunde. ,,Daar heb je ons vandaag al genoeg aan herinnerd. Je hebt geen zeemeeuw gezien op die boot man, je hebt alleen maar zitten sms-en! Je lijkt zelf wel een wijf.” Jelle nam de laatste slok van zijn bier. ,,Zij bleef míj maar sms-en,” verdedigde hij zich zwakjes. ,,Van mij hoefde het niet zo nodig, maar anders wordt ze weer verdrietig enzo.” Hij voelde zich meteen schuldig tegenover Amber. Wat zou ze kwaad worden als ze hem dit hoorde zeggen. Maar Amber hoort je dit niet zeggen, hield hij zichzelf streng voor. Amber zit in Zandvoort, jij zit op Terschelling. Maak nou toch eens een beetje plezier, man! Hij probeerde het visioen van Amber zoenend met een onbekende gozer te verjagen.
,,Nou, Amber zal ook wel uitgaan daar in Zandvoort,” zei Michiel. Bedankt man, dacht Jelle bij zichzelf. Daar voel ik me nou echt beter door. ,,Ja, dat weet ik wel zeker,” zei hij kort. ,,Ik ga even een ander shirt aantrekken en dan ben ik er klaar voor.”
Terwijl hij terugliep naar de tent, probeerde hij nog steeds zijn spookbeeld van daarnet te verdrijven. Kom op, Amber zou hem heus wel trouw blijven. Oké, ze was nogal een feestbeest, maar oneerlijk was ze niet. Ze zou misschien een beetje flirten, maar verder zou ze nooit gaan. Ze hield van hem. Dat had ze gisteren nog gezegd. Terwijl hij een schoon shirt aantrok, vertelde Jori, zijn tentgenoot, dat ze vanavond naar een of andere rocktent zouden gaan. ,,Wordt vast lachen!” zei hij enthousiast. ,,Het wordt zeker lachen,” bevestigde Jelle. Om zijn woorden kracht bij te zetten pakte hij zijn telefoon en stuurde nog één berichtje naar Amber. “Ga je uit? Wij nu. Gaan naar rocktent ofzo. Wordt lachen. X”.

,,Alwéér een sms-je?!” riep Suzanne uit. ,,Amber, kom eens! Je hebt een berichtje van je luvvah!” Amber, die zat te praten met de bewoners van de tent tegenover die van hen, riep over haar schouder: ,,Lees maar even voor.” Suzanne giechelde. ,,Weet je het zeker?” Amber grinnikte. ,,Ik heb geen geheimen. En zijn sms-jes zijn toch altijd heel braaf.” Suzanne pakte Ambers mobiel uit haar tasje en drukte op “nu lezen”. ,,Ga je uit?” las ze luid. ,,Wij nu. Gaan naar rocktent ofzo. Wordt lachen. Kus.”
Amber gooide haar hoofd in haar nek en lachte. ,,Ik zie het al voor me! Jelle die onder de voet wordt gebeukt!” ,,Is Jelle je vriend?” informeerde één van de jongens waarmee Amber zat te praten. Ze knikte alleen. Dat verdient Jelle niet, zei een stemmetje vanbinnen. Jelle is lief. Hij verdient toch op z’n minst een “ja”, of eigenlijk zelfs een “ja, al een halfjaar”. Maar Jelle leek hier zo ver weg. En de jongens waarmee ze nu al een half uur gezellig zat te kletsen, waren dichtbij. ,,Serieus enzo?” vroeg de jongen naast haar, die iets dichterbij zat dan nodig was. Amber haalde haar schouders op. ,,Nah…” Dat kan van alles betekenen, hield ze zichzelf voor.
,,Hé, wij gaan vanavond barbecueën op het stand,” zei de jongen naast haar. ,,Zin om mee te gaan?” Amber keek vragend achterom naar Suzanne. Die knikte. ,,Lijkt me gezellig?” ,,Okee,” besloot Amber. ,,Doen we.” ,,Mooi! Gezellig!” zei de jongen enthousiast. ,,Ik ben trouwens Emiel.” Hij schudde haar hand en hield die net iets te lang vast. De andere vier begonnen zich ook voor te stellen. Maar bij Amber bleef alleen de naam Emiel hangen.
,,Moet je Jelle niet even een berichtje terug sturen?” vroeg Suzanne voorzichtig toen ze zich omkleedden in hun tent. ,,Oh ja, natuurlijk.” Amber voelde een steekje schuldgevoel omdat ze dat vergeten was. Ze pakte haar mobiel. Nieuwe sms schrijven. Even staarde ze inspiratieloos naar het schermpje. Toen schreef ze: “Gaan bbqen op strand. Ook lachen. X”.

Zondag
Ik vertrouw het gewoon niet, dacht Jelle koppig bij zichzelf. Barbecueën op het strand, met z’n tweeën, tuurlijk. En mij maak je niet wijs dat ze dat met een hele bende meiden zijn gaan doen. Er moet minstens één jongen mee zijn gegaan om het vuur aan te maken. En Amber is natuurlijk de mooiste van allemaal, dus die jongen heeft haar uitgekozen om mee te flirten. En Amber is heel gevoelig voor jongens die met haar flirten.
Hij had deze theorie op weg naar het strand voorzichtig uiteengezet tegen Michiel, maar die had hem voor “paranoïde idioot” uitgemaakt. En hem er nog bij verteld dat hij bezitterig, zielig en jaloers was en dat hij Amber een beetje ruimte moest geven en haar niet steeds moest zitten sms-en. ,,Wat hebben jullie nou voor relatie als je haar niet eens voor een weekje alleen vertrouwt?!” ,,Wijvenpraat!” had Dennis, die voor hen fietste, over zijn schouder geroepen. Toen was Michiel over iets anders begonnen.
Nu zaten ze bij één of andere strandtent. De serveerster zette een biertje voor Jelle neer. Hij staarde ernaar. Hoeveel bier zou Amber gedronken hebben, gisteravond, op het strand? Want Amber was zo’n meisje dat altijd bier meedronk met de jongens om stoer over te komen. En jongens trapten er altijd in. ,,Jelle zit naar dat bier te kijken alsof het ‘m elk moment kan aanvallen,” hoorde hij Dennis zeggen. Michiel en Jori grinnikten. ,,Alsjeblieft, man,” kreunde Michiel. ,,Doe nou even relaxed!”
Ondertussen was Dennis op de één of andere manier aan de praat geraakt met het groepje meisjes aan het tafeltje schuin achter hen. ,,Schuif even hier aan,” stelde hij voor. Giechelig kwamen de meisjes, ook een groepje van vier, bij hen zitten. Eén van de vier pakte demonstratief haar stoel op en kwam naast Jelle zitten. ,,Als jij dat biertje niet hoeft, mag ik het dan opdrinken?” Hij keek naar haar. Ze had lang, kastanjebruin haar en een mooie glimlach. Ze was ongetwijfeld erg knap. Ze lachte vrolijk naar hem. Hij wist geen raak antwoord. ,,Ik drink het wel op,” zei hij, en hij hoorde hoe kortaf dat klonk. ,,Maar ik kan er nog wel een voor jou bestellen?” voegde hij eraan toe. Haar glimlach werd breder. ,,Lekker, dankjewel,” zei ze. ,,Ik ben Jamie.” ,,Jelle,” zei Jelle, en gaf haar een hand. Onwillekeurig hield hij haar hand net iets te lang vast.

Maandag
Twee lange, hete dagen waren het geweest. Twee dagen vol broeierige blikken en geheime verlangens. Emiel. Amber had niet het gevoel dat ze hem nog veel langer zou kunnen weerstaan. Ze voelde zich permanent dronken van de zon, zijn intense blikken en zijn zogenaamd toevallige aanrakingen. En hij wist het, en voelde het ook. Hij kwam naast haar lopen, hij kwam naast haar zitten, en op het strand kwam hij naast haar liggen. En bij al die dingen sloeg hij steeds toevallig een arm om haar heen. Suzanne keek dan duidelijk afkeurend hun kant op, maar Amber deed altijd alsof ze dat niet zag. Jelle zou precies hetzelfde doen, hield ze zichzelf voor. Gewoon een vakantieflirt. Het is niet erg. Zolang het niet verder gaat dan dit, kan het best.
Nu was het laat, en eindelijk begon het af te koelen. Maar voor Amber was het nog steeds het warmste moment van de dag. Ze waren met z’n allen in een strandtent. Zij en Emiel zaten samen op een van de enorme witte banken. Emiel sloeg zijn arm weer om Amber heen, en trok haar tegen zich aan. Hij veegde het haar weg voor haar oor en mompelde: ,,Ik heb met mijn vriendin afgesproken dat we niet verder gaan dan zoenen.” Ze wist niet eens dat hij een vriendin had, maar ze nam niet de tijd om er verder bij stil te staan. Voor ze het wist had ze teruggefluisterd: ,,Ik met mijn vriendje ook.” Toen voelde ze zijn lippen, en een moment later, zijn tong. Vol overgave zoende ze hem terug. Ze voelde geen schuldgevoel. Ze was er opeens van overtuigd dat Jelle en zij inderdaad hadden afgesproken dat dit mocht. Iets dat zo goed voelde kon toch nooit verboden zijn?

De bassen van de muziek dreunden door Jelle heen. Hij nam nog een slok van zijn zoveelste biertje. Jamie kwam voor hem dansen. Ze hield haar meegesmokkelde fles wodka boven zijn gezicht. Jelle opende zijn mond en Jamie goot lachend de drank erin. Man, dit was pas genieten. ,,Mis je je vriendin nog steeds?” schreeuwde Jamie in zijn oor. Jelle sloeg zijn armen om haar middel. ,,Nee!” riep hij. ,,Ik heb hier genoeg afleiding!” Hij gaf Jamie een kus in haar hals.
Ze hadden het leuk gehad, de afgelopen twee dagen. Het was duidelijk dat Jamie hem wel zag zitten, en hij vond het leuk om met haar te flirten. Hij wist dat Amber dat ook zou doen. En misschien nog wel meer ook. Maar hij deed nu hetzelfde, dus het maakte hem niet meer uit. Hun smsjes aan elkaar werden steeds korter, maar Jelle vond het niet erg. Dat zou na deze vakantie wel weer goed komen.
Hij en Jamie dansten nu heel dichtbij elkaar. Hij voelde hoe de spanning zich steeds meer opbouwde. Jamie moest het ook wel voelen. Toen ze spanning bijna ondraaglijk werd, riep ze in zijn oor: ,,Hoe ver ga je?” ,,Zo ver,” zei Jelle, en hij zoende haar. Ergens op de achtergrond meende hij Dennis boven de muziek uit te horen loeien.

Dinsdag
Jelle lag op het strand te doen alsof hij sliep. Zijn hoofd bonkte. Het bonkte op de maat van “jij lul, jij lul, jij lul”. Hij voelde zich ook een lul. Hij had met een ander meisje gezoend. En niet eventjes; nee hoor, de halve nacht. Hij was vreemdgegaan. Hij had Amber bedrogen. Hij had zichzelf wijsgemaakt dat Amber ook wel met iemand zou zoenen. Maar stel dat ze dat nou niet deed? Stel dat ze nou haar uiterste best deed om hem trouw te blijven? Stel dat ze trots op zichzelf was, omdat ze steeds zo dapper de verleiding weerstond? Hij had iets vreselijks gedaan. Hij had haar bedrogen omdat hij geen greintje vertrouwen in haar had gehad.
Hij besloot Jamie de rest van de week te ontlopen.

Amber voelde Emiels blik toen ze opstond en met Suzanne naar de zee liep. ,,Oh, hij kan heerlijk zoenen,” zuchtte ze. ,,Ik verheug me nu alweer op vanavond.” Suzanne keek haar geschokt aan. ,,Vanavond?! En Jelle dan?” Amber haalde haar schouders op. ,,We gaan niet verder dan zoenen. Dat moet toch gewoon kunnen.” ,,Vindt Jelle dat ook?” informeerde Suzanne voorzichtig. ,,Vast wel,” zei Amber onverschillig. Op dit moment kon Jelle haar eigenlijk niet zoveel schelen. Ze wist dat ze zich eigenlijk schuldig zou moeten voelen, maar Jelle leek zo ver weg. En als ze straks weer terug in Hengelo waren, zou Emiel weer ver weg lijken. Dus wat was het probleem?

Donderdag
De één na laatste avond. Een goeie reden om uit eten te gaan, hadden Jori en Dennis bedacht. De meisjes waren meegevraagd, ze zouden over een half uur staan te wachten bij het hek van hun camping. Jelle baalde. Hij was Jamie al twee dagen met succes uit de weg gegaan. Dinsdagavond was hij niet mee uit gegaan, omdat hij hoofdpijn had. Toen zijn vrienden woensdag met de meiden op het strand hadden afgesproken, was Jelle in zijn eentje het bos in gegaan, zogenaamd omdat hij van de zon nog meer hoofdpijn zou krijgen. Woensdagavond wilden de meisjes op hun camping blijven en een beetje relaxen, dus had Jelle zijn vrienden ervan overtuigd dat ze uit moesten vanavond. Hij had geen meisje aangeraakt. Om zichzelf te straffen, had hij zichzelf zelfs verboden naar meisjes te kijken. Ze hadden het tot de vroege ochtend in de disco volgehouden en vandaag tot in de middag geslapen. Maar nu was dus dat uit-eten-plan opeens opgekomen, en was hij gedwongen om Jamie te zien. Hij kón vanavond niet wegblijven. Ik ga wel helemaal aan de andere kant van de tafel zitten, besloot hij.

De één na laatste avond. Een goeie reden om uit eten te gaan, hadden de jongens besloten. Suzanne en Amber werden niet eens meer meegevráágd, die gingen gewoon mee. Ze waren helemaal bij de groep gaan horen. Suzanne had nu ook iets met één van hen, dus het was één groot feest.
Emiel en Amber zaten naast elkaar in het restaurant. ,,Morgen is alweer de laatste avond,” zei Emiel. Hij keek haar diep in de ogen. ,,Wat gaan we dan doen?” Amber geeuwde. ,,Uit, waarschijnlijk. Zoals tot nu toe iedere avond. Damn, ik voel nu opeens hoe moe ik ben.” Dat was natuurlijk een inkoppertje voor Emiel, realiseerde ze zich, direct toen ze het gezegd had. ,,We kunnen ook gezellig saampjes in bed kruipen…” mompelde hij. Weer zo’n broeierige blik. Een blik die Amber in haar onderbuik voelde. Ze slikte moeizaam. Ze had het gevoel dat ze niets kon zeggen, maar ze móest iets zeggen. Zwijgen was toestemmen. ,,We zien wel,” zei ze hees. Aan Emiels ogen zag ze dat dat ook als toestemming werd opgevat.

Jelles plan mislukte jammerlijk. Jamie had blijkbaar ervaring met dat soort dingen, want ze pikte handig de plaats naast Jelle in voordat iemand anders er zelfs maar de kans voor had gekregen. Ze keek hem recht in de ogen. ,,Wat is er aan de hand?’ vroeg ze. Op zoveel directheid had Jelle niet gerekend. Eerlijkheid is het beste, zei hij tegen zichzelf. ,,Sorry Jamie, we kunnen hier niet mee doorgaan,” zei hij. ,,Ik heb een vriendin. Het spijt me.” Ze lachte. ,,Wat, het spijt je dat je een vriendin hebt?” Jelle keek haar boos aan. ,,Sorry,” zei ze. ,,Ik begrijp het. Ik heb met mijn vriendje afgesproken dat we niet verder gaan dan zoenen.” Jelle wist niet eens dat Jamie een vriendje had. Nou hoef ik haar helemaal niet meer, dacht hij. ,,Mijn vriendje zit in Zandvoort met zijn vrienden,” babbelde Jamie verder. ,,Waar is jouw vriendinnetje naartoe?” ,,Ook naar Zandvoort!” zei Jelle verrast. ,,Wat toevallig.” Jamie lachte. ,,Wie weet, misschien kennen ze elkaar nu wel.” Ze leek te accepteren dat er niets meer tussen hen zou gebeuren. Jelle begon zich een beetje te ontspannen. ,,Ja,” zei hij. ,,Wie weet.”

Vrijdag
Amber en Emiel liepen samen de disco uit. Even een luchtje scheppen, heette het. Emiel pakte Ambers hand. ,,Kom, we gaan naar het strand,” zei hij zachtjes. ,,Ik weet dat je het wilt.”

Jelle en Jamie liepen samen langzaam achter de groep aan, richting fietsen. ,,We kunnen nog even samen naar het strand gaan,” stelde Jamie voor. Ze sloeg haar arm om Jelles middel. ,,Ik weet dat je het wilt,” fluisterde ze in zijn oor.

,,Ik weet het niet…” aarzelde Amber. ,,Ik heb een vriendje en jij hebt een vriendin…”
,,Mijn vriendin zit met de meiden op Terschelling. Die komt er nooit achter.” ,,Hé, mijn vriendje zit ook op Terschelling!” zei Amber verrast. Emiel trok haar nog iets dichter tegen zich aan. Hij schoof zijn hand in de kontzak van haar broek. ,,Dan komt die er dus ook nooit achter,” zei hij droog. Hij zoende haar in haar nek.

Jelle voelde opeens heel duidelijk dat hij al een week geen seks meer gehad had. ,,Ik weet ook wel dat ik het wil,” zei hij schor. ,,Maar het is niet verstandig. Ik wil Amber niet bedriegen.” ,,Amber zit in Zandvoort,” zei Jamie, terwijl ze haar hand naar Jelles kont verplaatste. ,,Ze komt er nooit achter. En ik durf te wedden dat zij ook vreemdgaat. Kom op, iedereen gaat vreemd op vakantie.’

,,Alsjeblieft, hou op, zometeen doe ik het nog ook,” zuchtte Amber. Maar Emiel hield niet op. Hij stopte met lopen en trok haar helemaal tegen zich aan. ,,Weet je?” fluisterde hij in zijn oor. ,,Dat vriendje van je blijft jou ook niet trouw. En weet je waarom? Omdat mijn vriendin rondloopt op Terschelling. Mijn vriendin heet Jamie en ze is heel mooi. Als zij haar zinnen op je vriendje heeft gezet, gaat hij vreemd.”

Jelle rukte zich los. ,,Mijn vriendin niet,” zei hij, en opeens wist hij dat heel zeker. ,,Ik weet niet wat voor ziek beeld jij van relaties hebt, maar mijn vriendin laat zich niet zomaar door de eerste de beste boerenlul verleiden. Dat jouw vriendje dat nou doet! Maar mijn vriendin doet zoiets niet. Dus ik ook niet. Zoek maar een ander.” Met grote stappen beende hij naar zijn fiets. Hij keek niet meer achterom.

,,En als ze dat nou niet heeft gedaan?” vroeg Amber zacht, in een laatste poging de controle over de situatie terug te krijgen. ,,Dan ook,” verzekerde Emiel haar. ,,Geloof me. Zo zíjn jongens.” En Amber geloofde hem. Ze wilde hem geloven. Ze wilde hem.

Jelle kroop in zijn slaapzak. Hij voelde zich opgelucht en tevreden. De vakantie was voorbij. Morgenavond zou hij Amber weer zien. Hij verlangde naar haar. Morgen zouden ze alle schade eens goed inhalen, en ze zouden allebei blij zijn dat ze elkaar trouw waren gebleven. Want Amber zou hem nooit bedriegen. Dat wist hij opeens zeker.

Amber keek naar de sterren en luisterde naar Emiels ademhaling, die langzaam weer regelmatiger werd. Ze gaf hem een kusje op zijn borst en kroop tegen hem aan. Hij sloeg zijn arm om haar heen. Amber deed haar ogen dicht. Ze wilde niet aan Jelle denken. Jelle had het vast ook met iemand anders gedaan. Dat wist ze opeens zeker.

Hospiteren

De bel klinkt snerpend in de lange gang. Terwijl ze wacht tot iemand de deur open komt doen, trekt Isabel in een impuls nog even snel het elastiekje uit haar haar. Los is toch beter.
Het licht in de gang wordt aangeknipt, en het volgende moment gaat de deur open. Een klein, ietwat mollig meisje neemt Isabel in een nanoseconde van top tot teen op. Haar slappe donkerbruine haar, het korte rode jasje dat eigenlijk eens in de was moet, de spijkerbroek die haar benen een beetje kort lijkt te maken, de laarzen die ze eens zou moeten poetsen. Hou op, zegt Isabel tegen zichzelf. Haal jezelf niet zo naar beneden. Je bent leuk genoeg.
Ze haalt haar stralende glimlach tevoorschijn en steekt monter haar hand uit. “Hoi, ik ben Isabel!” Het meisje geeft zich een slap handje terug en stelt zich voor als Lieke. Daarna blijft het stil. Isabel hangt haar jasje op. Kijkt Lieke nou kritisch naar haar strakke shirtje, of verbeeldt ze zich dat maar?
Terwijl Lieke haar voorgaat naar de gemeenschappelijke woonkamer, bekijkt Isabel haar. Lang, rossig haar, opgestoken met een nonchalance die ze zelf nooit voor elkaar krijgt. Zwart vestje waar niet één pluisje op te bekennen is. Duur uitziende ribfluwelen rok. Dit wordt niks. Ze kan zich niet voorstellen waarom dit meisje uitgerekend háár in huis zou willen nemen.
In de woonkamer zitten nog twee bewoners, een jongen en een meisje. De jongen zit te bellen en kijkt niet op of om als Isabel binnenkomt. Het meisje geeft een zo mogelijk nog slapper handje dan Lieke en mompelt onverstaanbaar een naam.
“Wil je iets drinken?” vraagt Lieke beleefd. Isabel schudt haar hoofd. Ze ziet al voor zich hoe haar hand zal trillen als ze haar glas pakt. Dat zal een lekkere indruk maken.
Lieke gaat zitten en pakt een schrijfblok. “Eerst even je telefoonnummer, zodat we je kunnen bellen als je het geworden bent.” Braaf noemt Isabel haar nummer op. Wat een hypocriet gedoe is dit toch altijd. Ze zal niet gebeld worden. Niet vandaag. Niet door dit huis. Ze zullen iemand kiezen die bij hen past, iemand die ook in staat is zwarte kleren zonder pluisjes te dragen.
“Vertel eens iets over jezelf.” Daar is het al, het gehate zinnetje. Wat ze over zichzelf vertelt, klinkt steevast oninteressant. Zeker als je ziet dat iemand je naam in gedachten al doorstreept. Maar ze glimlacht vriendelijk en begint de hele litanie nog eens opnieuw. “Nou ja, ik ben dus Isabel, ik ben negentien jaar oud, kom uit Krimpen aan de Ijssel. Ik studeer Diergeneeskunde hier in Utrecht, ik ben nu tweedejaars. Op zaterdag werk ik in een kantoorboekhandel. Wat wil je nog meer weten?” Lieke haalt haar schouders op. “Wat je kwijt wilt.” Het klinkt zo ongeïnteresseerd dat Isabel zin heeft om op te staan en weg te lopen, om de afwijzing voor te zijn, de eer aan zichzelf te houden. Maar dat durft ze natuurlijk weer niet. “Ehm, tja, wil je iets weten over mijn hobby’s?” Lieke knikt. Isabel merkt opeens dat ze al de hele tijd gedachteloos aan haar armbandje zit te frunniken. Shit, nu denken ze niet alleen dat ik saai ben, maar ook nog dat ik een zenuwtic heb. Maar ze glimlacht weer, en vertelt dat ze vooral houdt van lezen en dat ze al sinds haar negende piano speelt. “Sport?” informeert Lieke. Ze schudt haar hoofd. Nee, geen sport. Lui. Ze grinnikt om haar eigen afgezaagde grapje.
Lieke staat op. “Wil je de kamer zien?” Isabel knikt en loopt achter haar aan de smalle trap op. In één oogopslag ziet ze dat ze het niks vindt. Veel te klein, veel te benauwd. Maar dat durft ze natuurlijk niet te zeggen. Ik word het toch niet, denkt ze bij zichzelf.
Als ze weer beneden zijn, zegt ze dat ze er maar weer eens vandoor gaat, glimlacht nog eens naar Lieke en wenst haar succes met de rest van de hospiteeravond. En met je behulpzame huisgenootjes, denkt ze er achteraan. Ze trekt haar rode jasje weer aan en stapt de frisse novemberlucht in. Zodra de deur achter haar dicht valt, is haar saaie gevoel over. Ze kijkt op haar horloge. Als ze een beetje doorloopt, kan ze de eerstvolgende trein nog halen. Ze is benieuwd of er nog leuke nieuwe kamers op Kamernet staan.

Lieke doet de deur achter Isabel dicht. Nee, die wordt het in elk geval niet, dat is duidelijk.Waarom, dat weet ze eigenlijk niet eens precies. Ze vond haar gewoon niet zo aardig. Misschien was ze te perfect. Met dat mooie steile donkere haar en die grote blauwe ogen, dat hippe rode jasje en dat strakke shirtje dat ze met haar figuur zo goed kon hebben. Daar sport ze niet eens voor, ze heeft het gewoon van zichzelf. En dan doet ze ook nog eens een zware, moeilijke studie als Diergeneeskunde, én ze speelt op hoog niveau piano. Ze hoort bij het soort mensen dat zich altijd ver verheven voelt boven mensen als Lieke, al liet ze daar vanavond niets van merken. Nee, die Isabel valt af. Met zoveel perfectie wil Lieke niet in één huis wonen. Ze zou zich vreselijk onzeker voelen. En vreselijk saai.